Fietsen op spoorlijnen 64 en 65 (2016)

Spoorlijn 64 verbond vroeger Ieper met Roeselare en spoorlijn 65 verbond Roeselare met Tourcoing (Frankrijk) via Menen. Beide spoorlijnen waren enkelsporig en niet geëlektrificeerd. Ze zijn niet meer in dienst en werden grotendeels omgevormd tot fietsroutes of secundaire wegen. De Stroroute maakt deel uit van lijn 64 en de Kezelbergroute van lijn 65. Deze laatste fietsroute werd onlangs in juni 2016 heringericht.

We starten onze fietstocht bij het uiteinde van de Kezelbergroute (spoorlijn 65) kant Menen en rijden zo naar Roeselare. De mijlpaal toont aan dat we 8,5 km kunnen fietsen richting Roeselare. Inderdaad, richting Roeselare, want de afstand van dit punt tot het station van Roeselare is echter 15 km. Het stuk van Menen naar Tourcoing (Frankrijk), eveneens spoorlijn 65, zal in een andere blogpost besproken worden, aangezien dit stuk grotendeels niet werd heraangelegd.

Na 400 meter bereiken we de eerste ‘overweg’. Jammergenoeg heeft de fietser hier geen voorrang, dit in tegenstelling tot de trein die hier vroeger reed. Bemerk wel dat dit telkens goed is aangeduid en er ook mijlpalen werden geplaatst. De foto werd getrokken richting Menen.

We zijn vetrokken, mooi rechtdoor en de bomen geven ons de nodige schaduw. Op de foto is te zien dat de Kezelbergroute niet in asfalt, maar in ternair zand werd aangelegd.

Net zoals de Stroroute (spoorlijn 64) heeft ook deze route een grote link naar het verleden, de Eerste Wereldoorlog. Hier komen we een Britse begraafplaats tegen. Er liggen hier 145 Britten, 1 Canadees, 1 Chinees en 14 Duitsers begraven.

We vervolgen onze route verder richting Roeselare en komen aan bij het vroegere station van Ledegem. Het stationsgebouw dat opgedeeld is in wooneenheden, de bushalte ‘Ledegem Station’ en een groot plein in kasseien zijn nog enkele elementen die verwijzen naar vroeger.

Wanneer we onze route verderzetten, moeten we een korte omleiding volgen. Dit komt doordat stukken grond van de oude spoorbedding reeds werden verkocht voor de aanleg van het fietspad, waardoor men moet omrijden. Door de fietsoversteek zou je de indruk kunnen hebben dat je wel degelijk rechtdoor kan, maar vergis je niet, dit is privédomein. Men ziet ook, aan het aantal kilometer, dat de Kezelbergroute ons enkel tot Beitem brengt.

We zitten nu over de helft van de Kezelbergroute en rijden verder richting Roeselare. De fietsroute stopt in Beitem ter hoogte van het bedrijf Alkern VOR Beton, waarvan een deel van hun terrein te zien is op onderstaande foto. Het stuk spoorlijn Beitem-Menen bleef tot 1975 open voor het goederenverkeer, terwijl het stuk Beitem-Roeselare al in 1952 buiten dienst werd gesteld.

De fietser kan zijn tocht verderzetten via de N32 en de N37 om zo het station van Roeselare te bereiken. Om naar de Stroroute (spoorlijn 64) te gaan, keer je terug via de N37 en blijf je die volledig volgen tot het einde. Deze secundaire weg werd aangelegd op de spoorlijnen 64 en 65. Veel is daar niet meer van te zien, maar toch wil ik je het volgende zicht niet ontnemen. Op de voorgrond de N37 waar vroeger spoorlijn 64 liep. Op de achtergrond eveneens diezelfde spoorlijn, maar dan de start van de Stroroute.

De Stroroute is een groene as van 10,4 km die ons tot Zonnebeke brengt. Over het algemeen ligt hier wel asfalt, maar de vele takken en bladeren maken deze route geen aanrader voor inline skaters.

Na 6 km fietsen komen we aan waar het vroegere station van Moorslede was. De straatnamen doen herinneren aan vroeger: Statiestraat (rechts, kant Passendale) en Stationstraat (links, kant Moorslede). Ook hier is er een bushalte ‘Station’, maar het stationsgebouw zelf staat er jammergenoeg niet meer. Volgens een oude postkaart zou dit gestaan hebben waar de rechtse rij bomen staat.

Aan de overkant van het vroegere station (dus terug richting Roeselare) bemerken we de kaasmakerij van Passendale. Sinds 1948 gebeurt de productie in dit gebouw, voorheen was het een oude brouwerij.

Een tweetal kilometer verder te Keerselaar gaat het fietspad even langs de kant om de oude spoorwegbilzen te tonen. Vroeger was hier ook een halte. Een bord herinnert aan WOI, hier werd namelijk in 2005 een Brit teruggevonden bij het blootleggen van de spoorweg.

Na anderhalve kilometer komen we aan in Zonnebeke, het einde van de Stroroute. Het stationsgebouw werd vroeger gebruikt als brandweerkazerne, maar wordt sinds december 2012 als jeugdhuis gebruikt. Hierdoor zijn de grote brandweerpoorten verdwenen en is dit een prachtig gerestaureerd stationsgebouw geworden met een nieuwe functie. Enkele foto’s…



Het tweede stuk Zonnebeke-Ieper van spoorlijn 64 werd volledig gebruikt voor de aanleg van wegen. Eerst fiets je over de, zeer toepasselijke, Ijzerweg.

Daarna kom je terecht op de N37, jawel, dezelfde secundaire weg waarvan voorheen sprake was. Ook al hebben ze enkel van het begin en einde van de spoorlijn een weg gemaakt, toch hebben deze twee wegen dezelfde naam gekregen terwijl ze 10 km van elkaar gescheiden zijn.

Ziezo, we zijn vetrokken voor een tiental kilometer naar het station van Ieper. Eindbestemming van deze blogpost. Gelieve te controleren dat u niets bent vergeten te lezen en ik wens u nog een aangename dag!